Verlangen 

De tijd vliegt. Moe op de bank geeft de onrust in je lijf je het signaal dat er teveel moet gebeuren. Dus sta je weer op, beantwoord je telefoon en E-mail, ben je druk met je werk en al die andere dingen.

En steeds is daar dat verlangen, dat diepe verlangen. 

Misschien kan je het niet omschrijven, voel je het en weet je het diep van binnen. Wat zou je tegenkomen als je dat verlangen verder zou verkennen?

Hoeveel zin heb je om stil te staan bij jezelf? Hoeveel tijd en ruimte heb je om stil te staan bij je zelf, bij jouw verlangen? En hoeveel tijd néém je?

Gun jezelf tijd!

Wanneer?                   Van 28 september tot 2 oktober 2009

Waar?                         In Selci, Italië, op een prachtig authentiek Italiaans Landgoed, 50 km ten noorden van Rome.

We dagen je uit het dagelijkse (l)even los te laten om daarna vol inspiratie en verbinding met jezelf weer volledig in jouw leven te staan. Doe je mee?

Tot ziens in Selci, a presto

Maddy Kloet, Marlies Zijlstra en Carla Hanenburg

Meer info over programma, het team, de locatie en de kosten zie:

www.arcte.nl

www.zijninjezelf.com 

Gesprekje met een beurshandelaar:

"Wat doe je?"

"Ik verkoop schoonheid."

"Dat zie ik…: je ogen!"

"Mooi hè? Het gaat om innerlijke schoonheid. Wat je ziet is jouw schoonheid gespiegeld in mijn ogen."

Griep. Een week in een strakgespannen lijf waar elke huidcel voelbaar is. Wakkere nachten, koortsige dagen. Nadat ik opgelucht ademhaalde omdat de hoge koorts gezakt was – het leek wel alles of niets – diende zich het volgende virus aan. Darmgriep. En als kersje op de taart (maak het zo letterlijk als je wilt) diende zich de vrouwelijke maandlast aan. Zo zonder afleiding in huis hebben gedachten alle vrijheid tot de meest vreemde kapriolen. Elke vezel in mij wilde de buitenlucht in. Bewegen. Los. Die spanning er uit. Dat hoofd weer leeg. De longen vullen met zuurstof.

Vandaag was het zover. Ik liep dik ingepakt 10 meter naar de brievenbus en terug. Verkocht. Ik had de regen gesnoven en niets kon me weerhouden. Warme kleren, jas, maat jumbo zeilpak en sneeuwlaarzen. Binnen 5 minuten stond ik buiten.

Bevrijding! Al bij de eerste passen. De geur van het natte bos. De regen die in mijn gezicht waaide. De frisse zuurstof die ik naar binnen snoof. Mijn longen die daarvan schrokken en hevige hoestbuien veroorzaakten. Ook dat. Ik nam het op de koop toe. "Zo komt alles lekker los’. Ik koos voor de lange eindeloosheid van de paden op mijn 5 km rondje. Niet ver en nu ver genoeg voor mij. De zichtweidte geeft me ruimte om stil te worden; gedachtenloos te lopen zonder gestoord te worden. Het duurde even, er waren zoveel gedachten die gewend waren aandacht te krijgen. Ik vond de stilte. Op een lange smalle asfaltweg. Links de bomen, rechts de weilanden. Ik kan me niet meer herinneren dat ik er liep. Gedachtenloos.

Zo langzamerhand begonnen mijn voeten bijgeluiden te maken. Het water ging dwars door de laarzen heen. Regen is geen sneeuw. Het was iets te gortig met die regen. In de verte sprongen 3 reetjes de weg over. Een buizerd landde vlak naast me in een boom. Doorlopen. Nu niet te koud worden.

Thuisgekomen kon ik mijn sokken uitwringen. Tip: wil je warme voeten houden in de regen? Gebruik dan geen sneeuwlaarzen. Naast koude voeten was mijn hart warm en mijn hoofd licht en waren mijn longen vol met schone lucht. Lopen tot het stil wordt. Het werkt.

Soms is het klaar

Soms is het niet meer dan dat

Aarde en hemel bewogen

De ruimte gelaten

Gelaten gewacht

De stilte gevuld

Met wat er anders niet was

of anders was

Voort gaan we

Voortgang boeken we

Boeken lezen we

We lezen en leren

en gaan na afronding

voort

Voortdurend

In het tijdschrift Happinez las ik het volgende verhaal, een indiaans verhaal, met twee versies:

De mannen van een stam gaan op jacht en als ze thuis komen blijkt dat een beer de tent van een van hen is binnengedrongen en zijn vrouw en zoon heeft gedood.

Eerste versie: De stam doet wat ze kan om de diep bedroefde man te helpen. Ze bouwen zijn tent opnieuw op, begraven de doden, brengen hem eten, alles doen ze voor hem.

Tweede versie: de stamleden trekken zich na de gruwelijke vondst terug en zetten hun tenten op in een wijde cirkel rondom de tent van hun stamgenoot. Ze laten hem met rust, laten hem putten uit eigen kracht. Maar als hij hulp nodig heeft, hoeft hij er alleen maar om te vragen aan degenen die hem liefdevol omringen.

De boodschap: in het eerste verhaal neemt iedereen alles over, ook de kracht van die man. In het tweede verhaal lijdt hij ook, maar wordt zijn kracht niet van hem afgenomen.

Wat mij raakt in dit verhaal is, dat we zo geleerd hebben een mens te willen redden. En dat we vaak uit onwetendheid of ongemakkelijkheid gaan redderen. Kom maar, ik neem het wel van je over. Ik regel het wel voor je. Wat mij raakt is dat we een ander veel meer een dienst bewijzen door hem in zijn eigen kracht te laten. De ander de pijn en het proces te ‘gunnen’. We kunnen het niet overnemen. We kunnen het niet dragen. We kunnen er zijn, steeds weer. En dat is genoeg. Laten we de buddha in onszelf meer gebruiken!

Ik werd wakker met een briljante ingeving. Waarschijnlijk onbewust aangestuurd via de tekst die ik gisteren las in deze nieuwsbrief (Daily Kabbalah Tune Up).

"Love is confession. Confession of fears, hopes, fantasies, inappropriate thoughts. Confession of your truth. Kabbalistically, the process of being vulnerable destroys any blockages in a relationship. Blockages that, if not brought to light, can simmer and explode.

Today, be real with your loved ones. Share what’s going on inside. Release yourself from the prison of, "what will they think?"

Teruglezend ben ik niet eens zó briljant. En het wiel is al uitgevonden. Het is blijven hangen en ik móest mijn bed uit om te schrijven.

Hoe zou het zijn om elke dag, of 1x per week, bv. onder het eten, een kleine confessie (biecht) te doen aan je vriend(in), kind, vader, moeder, degene met wie je de tafel deelt, over iets wat je bezig houdt en normaal gesproken zou verzwijgen. Vroeger gingen we ervoor naar de pastoor. Zou het niet veel helender zijn om het uit te spreken tegen dierbaren? Het mogen kleine dingen zijn (om nu meteen te starten met dat je vreemd gaat, of wel eens de bh van je vrouw draagt, of een auto gestolen hebt… misschien kan je beter de tijd nemen om daar samen voor te gaan zitten). Kleine dingen dus.

"Ik heb het kopje dat je van je moeder hebt gekregen al een jaar geleden kapot laten vallen. "

"Ik heb gefantaseerd over de buurman"

"Ik heb koekjes gepikt uit de koektrommel"

"Ik heb gezegd dat ik dat heb gedaan en ik heb het niet gedaan"

"Ik heb zonder overleg iets van jou weggegooid, omdat ik het lelijk vind"

Wat houd je voor je, waarover schaam je je? Hoe helend zou het zijn voor jezelf en voor de relatie met de persoon met wie je het deelt? Het past bij het thema waarin ik me verdiep voor het Noordelijk VrouwenNetwerk (en natuurlijk voor mezelf): taboe. Uitkomen voor jouw waarheid. Ik ga de uitdaging aan. Jij?

In mij is een diep verlangen, al maanden, om op een andere plek te zijn. Alleen te zijn, te werken, te rusten, te lezen, eindeloos te wandelen, hard te lopen, te schrijven, te tekenen, te fotograferen, te mijmeren, te ervaren, muziek te luisteren, te…

Er staat een huisje op mij te wachten en ik zal het bewonen, vijf dagen lang. Ik noem het werkweek. De hei op. Mijn koffer is al 100x gepakt. De week al 1000x gevuld. De boodschappen al 10x gedaan. Ik ga mijn verlangen ontmoeten. Vandaag.