Lopen tot het stil wordt
Griep. Een week in een strakgespannen lijf waar elke huidcel voelbaar is. Wakkere nachten, koortsige dagen. Nadat ik opgelucht ademhaalde omdat de hoge koorts gezakt was – het leek wel alles of niets – diende zich het volgende virus aan. Darmgriep. En als kersje op de taart (maak het zo letterlijk als je wilt) diende zich de vrouwelijke maandlast aan. Zo zonder afleiding in huis hebben gedachten alle vrijheid tot de meest vreemde kapriolen. Elke vezel in mij wilde de buitenlucht in. Bewegen. Los. Die spanning er uit. Dat hoofd weer leeg. De longen vullen met zuurstof.
Vandaag was het zover. Ik liep dik ingepakt 10 meter naar de brievenbus en terug. Verkocht. Ik had de regen gesnoven en niets kon me weerhouden. Warme kleren, jas, maat jumbo zeilpak en sneeuwlaarzen. Binnen 5 minuten stond ik buiten.
Bevrijding! Al bij de eerste passen. De geur van het natte bos. De regen die in mijn gezicht waaide. De frisse zuurstof die ik naar binnen snoof. Mijn longen die daarvan schrokken en hevige hoestbuien veroorzaakten. Ook dat. Ik nam het op de koop toe. "Zo komt alles lekker los’. Ik koos voor de lange eindeloosheid van de paden op mijn 5 km rondje. Niet ver en nu ver genoeg voor mij. De zichtweidte geeft me ruimte om stil te worden; gedachtenloos te lopen zonder gestoord te worden. Het duurde even, er waren zoveel gedachten die gewend waren aandacht te krijgen. Ik vond de stilte. Op een lange smalle asfaltweg. Links de bomen, rechts de weilanden. Ik kan me niet meer herinneren dat ik er liep. Gedachtenloos.
Zo langzamerhand begonnen mijn voeten bijgeluiden te maken. Het water ging dwars door de laarzen heen. Regen is geen sneeuw. Het was iets te gortig met die regen. In de verte sprongen 3 reetjes de weg over. Een buizerd landde vlak naast me in een boom. Doorlopen. Nu niet te koud worden.
Thuisgekomen kon ik mijn sokken uitwringen. Tip: wil je warme voeten houden in de regen? Gebruik dan geen sneeuwlaarzen. Naast koude voeten was mijn hart warm en mijn hoofd licht en waren mijn longen vol met schone lucht. Lopen tot het stil wordt. Het werkt.
olijf says:
17/03/2009 at 23:18wat een mooi verhaal, marlies !
zoene uut zalk